سپس براى اينكه پاسخى به تهمت فرعون داده باشند و حقيقت امر را بر انبوه مردمى كه تماشاچى اين صحنه بودند ، روشن سازند و بىگناهى خويش را ثابت كنند ، چنين گفتند : « تنها ايرادى كه تو به ما دارى اين است كه ما به آيات پروردگار خود ، هنگامى كه به سراغ ما آمد ، ايمان آورده‌ايم » ( * ( وَما تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا ) * بآيات ربنا لما جاءتنا ) . يعنى ما نه اخلالگريم و نه توطئه و تبانى خاصى بر ضد تو كرده‌ايم ، و نه محرك ما بر ايمان به موسى ع اين بوده است كه زمام قدرت را بدست بگيريم و نه مردم اين كشور را از سرزمين خود بيرون كنيم و خودت نيز مىدانى كه ما اين كاره نيستيم ، بلكه ما هنگامى كه حق را ديديم و نشانه‌هاى آن را به خوبى شناختيم به نداى پروردگار خود پاسخ گفتيم و ايمان آورديم و تنها گناه ما در نظر تو همين است و بس ! در حقيقت آنها با جمله نخست به فرعون نشان دادند كه هرگز از تهديد او نمىهراسند و با شهامت به استقبال همه حوادث حتى مرگ و شهادت مىشتابند و با جمله دوم به اتهاماتى كه فرعون بر آنها وارد كرده بود ، با صراحت پاسخ گفتند . جمله تنقم از ماده « نقمت » ( بر وزن نعمت ) در اصل به معنى انكار كردن چيزى است به « زبان » ، يا « بوسيله عمل و مجازات نمودن » ، بنا بر اين آيه بالا هم ممكن است به اين معنى باشد كه تنها ايراد تو بر ما اين است كه ايمان آورده‌ايم ، و يا به اين معنى باشد كه مجازاتى را كه مىخواهى انجام دهى به خاطر ايمان ما است . سپس روى از فرعون برتافتند و متوجه درگاه پروردگار شدند و از او تقاضاى صبر و استقامت كردند ، زيرا مىدانستند بدون حمايت و يارى او ، توانايى مقابله با اين تهديدهاى سنگين را ندارند ، لذا گفتند : « پروردگارا پيمانه صبر